سه برق وسایل نقلیه انرژی نو (موتور)

سه برق وسایل نقلیه انرژی نو (موتور)

امروزه، با توسعه پررونق صنعت خودروهای انرژی جدید، فناوری تحقیق و توسعه خودروهای انرژی جدید به طور مداوم در حال بهبود است. همانطور که سه بخش اصلی وسایل نقلیه با انرژی جدید، باتری ها، موتورها و کنترل های الکترونیکی کار وسایل نقلیه انرژی جدید را تعیین می کنند. موتورها به عنوان هسته وسایل نقلیه الکتریکی مانند موتورهای وسایل نقلیه سوخت سنتی هستند که مستقیماً محرک خودروهای الکتریکی را تعیین می کنند.

تعریف موتور.

موتور محرک جزء اصلی دستگاه محرک وسایل نقلیه با انرژی جدید است. این در وسایل نقلیه مختلف انرژی جدید استفاده می شود و به طور مستقیم بر عملکرد کل وسیله نقلیه تأثیر می گذارد. موتور خودروهای انرژی نو ماشینی است که می تواند انرژی الکتریکی منبع تغذیه را به انرژی مکانیکی و انرژی مکانیکی را به انرژی الکتریکی تبدیل کند. هنگامی که انرژی الکتریکی به انرژی مکانیکی تبدیل می شود، موتور ویژگی های کاری موتور را نشان می دهد. هنگامی که انرژی مکانیکی به انرژی الکتریکی تبدیل می شود، موتور ویژگی های کاری ژنراتور را نشان می دهد.

موتور از سه بخش استاتور، روتور و محفظه تشکیل شده است. نکات کلیدی تکنولوژی موتور استاتور و روتور هستند. تمام وظایف مربوط به رانندگی وسایل نقلیه با انرژی جدید را بر عهده می گیرد. موتور خودروهای انرژی نو دارای چرخش رو به جلو و معکوس است. چرخش رو به جلو به معنای راندن به جلو و چرخش معکوس به معنای عقب رفتن است. همچنین باید محدوده تنظیم سرعت گسترده ای داشته باشد و می تواند به عنوان یک ژنراتور تحت شرایط بازیافت انرژی عمل کند.

طبقه بندی موتورها

چهار نوع موتور برای وسایل نقلیه با انرژی جدید وجود دارد: موتورهای محرک DC، موتورهای محرک القایی AC، موتورهای محرک سنکرون آهنربای دائم AC و موتورهای درایو رلوکتانس سوئیچ. در میان آنها، موتور درایو سنکرون آهنربای دائم AC رایج ترین مورد استفاده در وسایل نقلیه انرژی جدید است.

1. موتور درایو DC

موتور درایو DC دارای عملکرد تنظیم سرعت خوب، گشتاور راه اندازی زیاد، کنترل ساده و هزینه پایین کنترلر است، اما دارای چگالی توان کم، حجم جرم زیاد است و قطعاتی مانند برس ها و چرخ دنده های فرمان در داخل موتور به راحتی پوشیده می شوند، قابلیت اطمینان پایینی دارند. ، و تعمیر و نگهداری دشوار است. بنابراین، میزان استفاده از موتورهای محرک DC در خودروهای الکتریکی کمتر و کمتر می شود.

2. موتور درایو القایی AC

موتور درایو القایی AC دارای ساختار ساده، ساختار محکم، قابلیت اطمینان خوب و نگهداری بسیار آسان است. با این حال، موتور محرک القایی AC را نمی توان مستقیماً با برق DC هدایت کرد. یک مبدل برق برای تبدیل برق DC به برق AC با فرکانس و دامنه قابل تنظیم مورد نیاز است. مبدل قدرت باعث ایجاد هارمونیک و نویز با مرتبه بالا می شود و موتور القایی AC به دلیل وجود جریان تحریک، جریان کاری زیاد و میزان مصرف انرژی کمتری نسبت به موتور آهنربای دائم دارد. بنابراین میزان استفاده در خودروهای برقی داخلی زیاد نیست.

3. موتور درایو سنکرون آهنربای دائم AC

موتور محرک سنکرون آهنربای دائم AC دارای روتور آهنربای دائمی و بدون سیم پیچ تحریک است. در مقایسه با موتور القایی، ساختار روتور جامدتر است، حجم آن کوچکتر است، ساختار ساده تر است و هیچ افت تحریکی وجود ندارد. راندمان بالا، چگالی توان موتور بزرگ و جرم و حجم کم است. ضربان کوچک است، ارتعاش سبک است و ایجاد نویز آسان نیست. صدا ضعیف است. در عین حال، دارای محدوده مغناطیسی ضعیف گسترده و عملکرد اضافه بار گشتاور بالا است. بنابراین، وسایل نقلیه الکتریکی با انرژی جدید داخلی اغلب از موتورهای درایو آهنربای دائم AC هنگام انتخاب موتورهای محرک استفاده می کنند.

4. موتور درایو رلوکتانس سوئیچینگ

موتور درایو رلوکتانس سوئیچ ساختار بسیار ساده و قابلیت اطمینان بسیار بالایی دارد. دامنه خطاهای مجاز نیز زیاد است و کنترل ساده و هزینه کنترلر کم است. با این حال، در استفاده واقعی، موتور محرک با سوئیچ سوئیچ سر و صدای زیادی تولید می کند، بنابراین تعداد کمی از خودروها از این موتور محرک استفاده می کنند.

برای وسایل نقلیه الکتریکی با سرعت کم، موتورهای DC بیشتر مورد استفاده قرار می گیرند. موتورهای DC نیز اولین موتورهای مورد استفاده در وسایل نقلیه الکتریکی هستند. با این حال، با توسعه فناوری الکترونیک، فناوری ساخت مکانیکی و فناوری کنترل خودکار، موتورهای AC عملکرد بهتری نسبت به موتورهای DC از خود نشان دادند، بنابراین به تدریج جایگزین موتورهای DC شدند.

دستگاه انتقال مکانیکی

دستگاه انتقال مکانیکی وسیله ای است که انرژی مکانیکی خروجی موتور را به چرخ ها منتقل می کند. از آنجایی که موتورها عموماً عملکرد تنظیم سرعت خوبی دارند، دستگاه‌های انتقال مکانیکی فعلی معمولاً مکانیزم‌های کاهش نسبت سرعت ثابت هستند و دیگر نیازی به گیربکس ندارند.

در حال حاضر، موتورها و دستگاه‌های انتقال مکانیکی اساساً به صورت الکترومکانیکی یکپارچه شده‌اند که می‌تواند به راندمان انتقال بالاتر، قابلیت اطمینان بهتر، وزن سبک‌تر و اندازه کوچک‌تر دست یابد.